بعضی از قله ها جذبم نمی کند و بعضی دیگر هر چند بار که می روم تکراری نمی شود. شاهدژ از آن قله هاست . جمعه گذشته هنگامی که به سی چال می رفتیم شاهدژ را دیدم و به قول معروف فیلم یاد هندوستان کرد. تصميم گرفتيم در اولين فرصت به آنجا برويم. قرارمان را برای تعطیلی نیمه شعبان گذاشتیم. یکشنبه 2/3/95 قرارمان ساعت 6 صبح بود. به سمت کرج رفتیم. در کرج خانم رحیمی از همنوردان قزوینی هم به جمع مان اضافه شدند و به سمت جاده چالوس رفتیم. با رسیدن به فرعی خوزنکلا مسیر را به سمت آن ادامه دادیم و در نهایت به زمین فوتبال روستای سیجان رسیدیم. ماشین را روبه روی زمین فوتبال گذاشتیم و

یخچال اسپیلت نیازی به معرفی ندارد و معروف ترین و پر شیب ترین یخچال منطقه علم کوه است.هر کس که به قله تخت سلیمان یا گردنه شانه کوه رفته باشد درسمت غرب یخچالی زیبا و پر شیب را می بیند که چشم برداشتن از آن کار راحتی نیست. سال ها بود به فکر صعود این یخچال زیبا بودم هر بار جور نمی شد. خلاصه کلام اینکه بالاخره طلبید. تنها مشکل مان بارندگی و هوای متغیر منطقه بود و چند بار برنامه را شل و سفت و در نهایت کنسل کردیم. اما مگر می شد نرفت؟ فکر کردن به قله های این منطقه و دیدن عکس هایش بخشی زندگی روزمره من بود و به راحتی نمی شد از آن دل کند. در نهایت تصمیم به رفتن گرفتی

باز هم منطقه علم كوه. دوباره و دوباره و دوباره... اينجا تكراري نمي شود. اينجا خسته كننده نيست. اينجا دنياي ديگري است. با مهدي و محسن هماهنگ كرديم. كمي ترافيك جاده چالوس نگران كننده بود اما بالاخره تصميم به رفتن گرفتيم. سه شنبه ظهر همراه با مهدي به سمت كرج حركت كرديم. طبق معمول تمام طول مسير به برنامه ريزي براي برنامه هاي آينده گذشت.بين راه كلي تنقلات خريديم و مدام مشغول خوردن بودم و مهدي برايم مدام خوراكي باز مي كرد. بعد فهميدم كه روزه دار است و كلي شرمنده شدم كه در اين گرما جلويش اين همه خوراكي و مايعات مصرف كرده ام. اتوبان تهران –كرج قفل شده بود و در ح

پرستو و كامران عزيز خوشحالم كه ماه ها برنامه ريزي و دوندگي قبل از برنامه به پايان رسيده و آماده سفر هستيد. مطمئنم با تجربه،توان و انگيزه اي كه داريد آماده تر از هميشه به ميهماني كوهستان خواهيد رفت و دست پر برمي گرديد. براتون بهترين ها رو آرزو مي كنم و اميدوارم صعودي موفقيت آميز و بي خطر داشته باشيد.

اين هفته فرصتي دست داد تا با بهترين دوستان ميهمان بهترين جاي ايران باشيم. فعلا به گزارش تصويري بسنده مي كنم. گزارش مفصل بماند براي وقتي ديگر... نفرات برنامه: محسن سان دليري-روشن قواميان-محمد رضا مختاري-نيما اسكندري

اولين بار نرگس ها را در صعود زمستاني خط الراس هفت خوان ديدم. هرمي زيبا و ديواره اي بود كه نمي شد چشم از آن برداشت. هوا خوب بود و يك ساعتي به تماشاي آن نشستيم. تصميم گرفتم در اولين فرصت سري به اين قله زيبا بزنم. پس از كمي تحقيق فهميدم كه بهترين مسير صعود اين قله از روستاي پيچ بن و گردنه سلمبار است. اين گردنه از يك سو به قلل سيالان و خشچال و از يك سو به قلل نرگس و كلوان ها و ... و گردنه هزارچم در منطقه علم كوه مي رسيد. طبق معمول همه چيز يكباره پيش آمد و با بچه ها قرار نرگس ها را گذاشتيم. پنج شنبه ساعت 14 از تهران به سمت قزوين حركت كرديم. جاده شلوغ بود. به فرعي الم